Η «κουκουβάγια» του Γ. Θεοδωρίδη ως ένα «ακρόπρωρο» του σχολείου μας: τα παιδιά έχουν τον λόγο!

Η «κουκουβάγια» του Γ. Θεοδωρίδη ως ένα «ακρόπρωρο» του σχολείου μας: τα παιδιά έχουν τον λόγο!

Τι είναι ένα «ακρόπρωρο»; Η ξύλινη διακοσμητική παράσταση που κοσμούσε την πλώρη των πλοίων, το αντιπροσώπευε και αποτελούσε την ταυτότητά του. Θα μπορούσε η Κουκουβάγια που φιλοτέχνησε ο χημικός του σχολείου μας, ο κ. Γιάννης Θεοδωρίδης, να γίνει -στην γραφιστική της εκδοχή- ένα «ακρόπρωρο», ένα έμβλημα του 3ου ΓΕ.Λ. Ευόσμου;

Με διάθεση να διερευνήσουμε τη γνώμη των κύριων αρμοδίων, των παιδιών, απευθυνθήκαμε στους μαθητές και τις μαθήτριες της Β΄ τάξης με ένα ηλεκτρονικό ερωτηματολόγιο, στο οποίο με πολλή φαντασία και ευαισθησία απάντησαν 23 παιδιά.

 

Ποια είναι άραγε η σχέση της καλλιτεχνικής Κουκουβάγιας του κ. Θεοδωρίδη με μια κουκουβάγια της φύσης;

Σχεδόν όλα τα παιδιά εντόπισαν ως βασική ομοιότητα τα μάτια της κουκουβάγιας, τα οποία χαρακτήρισαν μεγάλα, στρογγυλά και έντονα. Παρατήρησαν ότι και η φυσική και η καλλιτεχνική «κουκουβάγια με τα φωτεινά της μάτια βλέπει αυτά που ο άνθρωπος αδυνατεί να δει στο σκοτάδι», ότι το βλέμμα της είναι «εκφραστικό», ίσως «κάπως βλοσυρό» και σίγουρα «διαπεραστικό», ότι «προκαλεί δέος με τον αινιγματικό της βλέμμα και κάνει αυτόν που τη βλέπει να καταλαμβάνεται από σκέψεις».

Από την άλλη, όλα τα παιδιά παρατήρησαν ότι η κουκουβάγια της φύσης, ένα πουλί της νύχτας, έχει χρώματα γήινα, καφέ, άσπρο, γκρι, ουδέτερα ως προς την έκφραση συναισθημάτων. Θεώρησαν μια σουρεαλιστική απεικόνιση της φυσικής κουκουβάγιας την Κουκουβάγια του κ. Θεοδωρίδη, ο οποίος -κατά τη γνώμη τους- θέλησε να αναδείξει την ομορφιά της αλλά και να εκφράσει τη δική του ψυχή, αποδίδοντάς την με διαφορετική παλέτα χρωμάτων, με έντονα χρώματα, όπως το μπλε, το πράσινο, το κόκκινο, χωρίς μάλιστα σκιές και φωτοσκιάσεις. Έτσι η Κουκουβάγια μοιάζει πιο ήρεμη, χαρούμενη και φιλική και «δείχνει αισιοδοξία, χαρά, ελπίδα και έμπνευση», είναι μια κουκουβάγια της  φωτεινής ημέρας!

Τα παιδιά απέδωσαν τις διαφορές της Κουκουβάγιας της τέχνης  από την κουκουβάγια της φύσης στην ψυχοσύνθεση, στην ιδιοσυγκρασία και στη φαντασία του καλλιτέχνη. Η ίδια η προσφορά του κ. Θεοδωρίδη προς το σχολείο συνδυάζεται με την πρόθεσή του να δώσει μια καλλιτεχνική αποτύπωση που με τα χρώματά της εκφράζει αισιοδοξία, γαλήνη και γενικότερα ευχάριστα συναισθήματα. Τα παιδιά είδαν στην εικόνα αυτή πως «στη ζωή μας εκτός από τη σοφία, χρειάζεται και η χαρά και η διασκέδαση, το χρώμα που θα την ομορφύνει και θα της δώσει νόημα». Άλλωστε, «οι προσμίξεις διαφορετικών χρωμάτων απεικονίζουν το διαφορετικό χρώμα δέρματος που έχουν οι άνθρωποι, ενώ  οι διαφορετικοί τόνοι κάθε χρώματος αναπαριστούν τη μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου. Συνεπώς, το μήνυμα που επιθυμεί ο καλλιτέχνης να περάσει στο κοινό είναι η αποδοχή της διαφορετικότητας». Ή αλλιώς: «ο καθένας είναι ξεχωριστός και έχει μέσα του τα δικά του χρώματα σαν την κουκουβάγια της τέχνης». Ή αν το καλοσκεφτούμε, τα τόσα πολλά χρώματα που συνδυάζονται στην Κουκουβάγια έχουν στόχο να τονώσουν το αίσθημα της ομαδικότητας και της συνεργασίας.

 

Η Κουκουβάγια της τέχνης γίνεται γραφιστικό σήμα.

Τα παιδιά παρατήρησαν πως «τα γραφιστικά σήματα υπάρχουν παντού γύρω μας και ερχόμαστε σε επαφή μαζί τους καθημερινά. Εάν σε τέτοιου είδους σήματα χρησιμοποιηθεί ένα έργο τέχνης, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι θα το παρατηρήσουν και ίσως συζητήσουν και μεταξύ τους γι αυτόν τον πίνακα». Εξάλλου, «με αυτόν τον τρόπο το έργο διαδίδεται και παραμένει αναλλοίωτο στον χρόνο αλλά παράλληλα μπορεί και να ταξιδέψει στις οθόνες περισσότερων ατόμων, αρκεί να έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο». Βέβαια, επισημαίνουν ότι είναι απαραίτητο να υπάρχει η συγκατάθεση του δημιουργού και ίσως η αναφορά του ονόματός του, ενώ δεν πρέπει να αλλοιώνεται η φυσιογνωμία του έργου.

 

Τι θα λέγατε αν η «κουκουβάγια» γινόταν το «ακρόπρωρο» του σχολείου, έμβλημα και διακριτικό του;

Τα παιδιά βρήκαν «ενδιαφέρουσα», «καλή», «ωραία», «εκπληκτική» ιδέα να γίνει η Κουκουβάγια το σύμβολο του σχολείου μας. Πρωτίστως, γιατί «το πανέμορφο αυτό έργο έγινε με αγάπη και μεράκι από έναν καθηγητή του σχολείου» και «θα ήταν ένα ωραιότερο “ευχαριστώ” προς τον κύριο Θεοδωρίδη και για το δημιούργημα που μας χάρισε αλλά και για το έργο του ως καθηγητή, αφού είναι η τελευταία χρονιά για αυτόν στο σχολείο». Η Κουκουβάγια θεωρείται κατάλληλο έμβλημα για το σχολείο, αφού συμβολίζει τη σοφία και τις γνώσεις που κερδίζουν οι μαθητές και οι μαθήτριες από το σχολείο, ενώ είναι «ενδιαφέρον και συγκινητικό να διατηρούμε τις παραδόσεις μας από τα αρχαία χρόνια», δεδομένου ότι από την αρχαιότητα η κουκουβάγια της Αθηνάς είχε τον ίδιο συμβολισμό. Τέλος, «το να διαθέτει ένα δημόσιο σχολείο γραφιστικό σήμα δεν είναι συχνό φαινόμενο, αν όχι ανύπαρκτο. Αν τελικά το σχολείο υιοθετήσει το σήμα, το σχολείο μας θα αποκτήσει ταυτότητα και χαρακτήρα. Επιπλέον θα δημιουργηθεί ένα κλίμα ομαδικότητας και οι μαθητές και οι μαθήτριες θα αισθάνονται ότι ανήκουν σε ένα σύνολο».

 

Και τι μπορεί να αντιπροσωπεύει η «κουκουβάγια» ως έμβλημα του σχολείου;

Τα περισσότερα παιδιά αναγνώρισαν στην Κουκουβάγια το σύμβολο της σοφίας. Μάλιστα, όχι μόνο έτσι όπως παραδίδεται ως σύμβολο της Αθηνάς από την αρχαιότητα αλλά και ως στοιχείο της σύγχρονης pop fiction κουλτούρας: «Βέβαια, στην πασίγνωστη σειρά φαντασίας “Harry Potter” οι κουκουβάγιες επιδεικνύουν συναισθήματα, όπως η επιζήτηση προσοχής, η ζήλια, η τρυφερότητα  αλλά και η αφοσίωση. Οπότε σε συνδυασμό με τον αρχαίο και σύγχρονο κόσμο, το σχολείο μας θα ελκύει την ταυτότητά του από την προγενέστερη εποχή αλλά θα παραδίδει στο μέλλον σημαντικά ιδανικά».

Το διαπεραστικό βλέμμα της «κουκουβάγιας», ίσως κάπως αυστηρό, «εμπνέει ένα αίσθημα πειθαρχίας» αλλά ταυτόχρονα «είναι σαν να κοιτάει το άπειρο, το οποίο θα μπορούσε να είναι η γνώση που υπάρχει ακόμα για να μάθουμε», και «ωθεί τους μαθητές να προσπαθήσουν όσο περισσότερο μπορούν να αρπάξουν γνώσεις από παντού». Θυμίζει σίγουρα τον κ. Θεοδωρίδη «όχι από την άποψη του μαθήματος αλλά ως μια φιλική μορφή που με εμπνέει και μου δίνει τη θέληση να συνεχίσω ό,τι κάνω», γράφει ένα παιδί.

Με τα χρώματά της η «κουκουβάγια» εμπνέει αισιοδοξία, ελπίδα, αγάπη, ζωντάνια, δύναμη αλλά και έμπνευση για όμορφα πράγματα που μπορεί ο καθένας και η καθεμία να δημιουργήσει. Άλλωστε, όλοι και όλες έχουν μέσα τους διαφορετικά χρώματα και διαφορετικά όνειρα που αποδίδονται μέσω της συγκεκριμένης Κουκουβάγιας, η οποία «εκφράζει όχι μόνο το αίσθημα της διαφορετικότητας αλλά και της ομαδικότητας, αφού οι πινελιές με τα έντονα χρώματα φαίνονται σαν να έβαλε ο καθένας και η καθεμία τη δική του ξεχωριστή πινελιά».

 

Και πώς θα βαφτίζαμε την «κουκουβάγια» μας;

Στην ονοματοδοσία πλεονάζει φυσικά το όνομα «Σοφία», και το όνομα της αρχαίας θεάς που την έφερε, ελληνιστί «Αθηνά» και λατινιστί «Μινέρβα». Υπήρξε μια ιδέα να ονομαστεί «Ιωάννης» ή «Γιάννης» ο «τυπάκος» αυτός που δημιούργησε ο κ. Γιάννης Θεοδωρίδης. Κάποιες προτάσεις είχαν ξενική έμπνευση: «Ελβίρα» ή «Κέβιν», ενώ δεν έλλειψαν και οι χαριτωμένες προσφωνήσεις «Ζούμπι» ή «Μήτσος» αλλά και οι εξιδανικευμένες «Ζωή» και «Αρετή». Τέλος, κάποιο ρόλο έπαιξε το φως της αισιοδοξίας  ή το φως στο σκοτάδι στα ονόματα Light και Σελήνη. Για να δούμε…

 

Περισσότερα

Ένας χημικός-ζωγράφος και μια «κουκουβάγια» έτοιμη να πετάξει…

Ένας χημικός-ζωγράφος και μια «κουκουβάγια» έτοιμη να πετάξει…

Συνέντευξη του Γιάννη Θεοδωρίδη στους μαθητές Δημήτρη Κομπόγιαννο και Σάββα Χατζηιωακειμίδη.

Η συνέντευξη με τον κ. Γιάννη Θεοδωρίδη έλαβε χώρα στον εξαιρετικά διακοσμημένο χώρο της βιβλιοθήκης του σχολείου μας, γεγονός που συνέβαλε στη διαμόρφωση ενός ευχάριστου και εύθυμου κλίματος. Ο κ. Θεοδωρίδης ήταν εξ αρχής πρόθυμος και δεκτικός να μοιραστεί μαζί μας την καλλιτεχνική του ιδιοσυγκρασία γενικότερα καθώς και το πλαίσιο γύρω από το οποίο εργάστηκε, και τα συναισθήματά του αναφορικά με τον πίνακα που δώρισε στο σχολείο ειδικότερα.

 

Δ. Κ. Είμαστε με τον κύριο Γιάννη Θεοδωρίδη και θέλουμε να του πάρουμε μια συνέντευξη σχετικά με τη δημιουργία του, το έργο του, την Κουκουβάγια, το οποίο χάρισε στο 3ο ΓΕ.Λ. Ευόσμου. Θέλετε να μας δείξετε κάποια προηγούμενα έργα σας; 

Γ. Θ. Ναι. (Δείχνει έναν από τους τέσσερις πίνακες που έχει φέρει για εμάς)

 

Σ. Χ. Σχεδιάζετε τους πίνακες στον ελεύθερο χρόνο σας, πέρα από τις ασχολίες σας με το σχολείο; Αποτελεί ενός είδους χόμπι;

Γ. Θ. Ναι, χαλαρώνω με αυτό. Και όταν το τελειώνω, νιώθω μια ικανοποίηση ότι πέτυχα κάποιο στόχο. Και επίσης θεωρώ ότι είναι αξία αυτό που κάνω, δηλαδή ότι η τέχνη είναι κάποια αξία. 

Σ. Χ. Αναπτύξατε από νεαρή ηλικία το πάθος για τη ζωγραφική;

Γ. Θ. Από πολύ μικρός, ακόμα και από το δημοτικό. Είχα μια τάση προς τα εκεί. Είχα κάνει, θυμάμαι, τον Διγενή Ακρίτα με μολύβι, τον είχα κάνει πολύ ωραίο. Και η δασκάλα με έβαλε να τον ξαναζωγραφίσω. Είχα έφεση προς αυτά. Βέβαια αυτά μετά θέλουν μεγάλο κόπο και πολύ χρόνο, για να τα καλλιεργήσεις, να τα βελτιώσεις. 

 

Δ. Κ. Πόση ώρα σας παίρνει για να δημιουργήσετε ένα έργο; 

Γ. Θ. Το τελειώνω σε μια – δυο μέρες, αλλά μετά κάνω πολλές διορθώσεις. Μπορεί να τραβήξει και δέκα  μέρες.

Σ.Χ. Μέχρι να το τελειοποιήσετε;

Γ. Θ. Μπορεί και μετά από ένα μήνα να φτιάξω αυτά τα σημεία που χρειάζονται βελτίωση, τα οποία τα βλέπω, βέβαια, μόνο εγώ. Ένα αγαπημένο μου έργο είναι αυτό εδώ, είναι η αυλή του σπιτιού μου στο χωριό. (Μας δείχνει τον πίνακα)

 

 

Σ. Χ. Από ό, τι βλέπουμε αυτό που μας παρουσιάζετε είναι ένα χειμωνιάτικο τοπίο με μεγάλη συναισθηματική αξία για εσάς.

Γ. Θ. Επειδή λένε ότι είμαι καλός στις προσωπογραφίες, σας έχω φέρει και μια προσωπογραφία μου. (Μας δείχνει τον τρίτο πίνακα)

Σ.Χ. Ναι, την έχουμε δει και στο site σας, δεν την έχετε αναρτημένη; 

Γ. Θ. Ναι, εδώ φοράω και μάσκα.

 

Δ. Κ. Οι προσωπογραφίες γενικά είναι πιο δύσκολες από τα υπόλοιπα έργα;

Γ. Θ. Για μένα τώρα, μετά από πολλά χρόνια που δουλεύω, τίποτα δεν είναι πιο δύσκολο. Όλα έχουν τη δουλειά τους. Το χέρι μου πάει από μόνο του, δεν ξέρω, δεν κάνω προσπάθεια.

Σ.Χ. Πάντως είναι πολύ ρεαλιστική η αποτύπωση, έχει τόσες λεπτομέρειες. 

Γ. Θ. Μου αρέσει ο ρεαλισμός, επειδή πιστεύω ότι η φύση είναι ακαταμάχητη, δεν υπάρχει! Θέλω να τη μιμηθώ, να τη φτάσω. Ποτέ δεν τη φτάνω τη φυση… είναι ασυναγώνιστη. Εξάλλου, είναι τα βιώματά μου τέτοια, έζησα σε χωριό, δεν είμαι παιδί της πόλης ώστε να είμαι μέσα στο μέταλλο και στο κρύσταλλο και στο τζάμι, καταλαβαίνετε;  Έχω μια απλή σκέψη, μου αρέσουν τα απλά πράγματα. Είμαι εξακόσια χρόνια πίσω. Αλλά ακόμη και αυτοί  οι Van Gogh, Gauguin και άλλοι ζωγράφιζαν και απλά πράγματα: ένα πανέρι με φρούτα, τα παπούτσια τους, δηλαδή πράγματα της καθημερινότητας, γιατί ήθελαν να υμνήσουν την καθημερινότητα του ανθρώπου. 

Σ.Χ. Σαν ηθογραφία…

Γ. Θ. Εμπνέονταν από τους καθημερινούς ανθρώπους, δεν μεγαλοπιάνονταν. 

 

 

Σ.Χ. Έχετε κάποιον ζωγράφο ως πρότυπο; Μια επιρροή;

Γ. Θ. Έχω ζωγραφίσει όλες τις τάσεις. Ας πούμε, όταν πήγα στη National Gallery του Λονδίνου και βρέθηκα στην αίθουσα με τα έργα του Rubens, έχει ένα μεγάλο χώρο και βλέπεις γύρω γύρω. Εκεί έκατσα πάνω από μία ώρα, βρήκα τον χώρο μου. Η σύζυγος βγήκε έξω -δεν μπορούσε, εγώ έκατσα εκεί και προσκύνησα. Αλλά μ’ αρέσουν και τα σύγχρονα έργα. Πολλά δεν τα καταλαβαίνω, δεν είναι μέσα στα βιώματά μου -και πολλές φορές δεν θέλω και να τα καταλάβω. Μερικά όμως έχουν κάτι το ιδιαίτερο που μου αρέσει. Όπως η κουκουβάγια που χάρισα στο σχολείο έχει πολύ ωραία χρώματα, είναι σύνθεση χρωμάτων, θα έλεγα. Είναι ένας τυπάκος πανέξυπνος, έχει και παράσημα εδώ πέρα. Είναι το σύμβολο της σοφίας. Σκέφτηκα να αφιερώσω μια ωραία νότα στο σχολείο, όπου πέρασα γύρω στα 20 χρόνια.

Σ.Χ. Αρχικά η πρόθεσή σας ήταν να την χαρίσετε στο σχολείο ή απλά ήταν μία από τις δημιουργίες που είχατε ήδη κάνει;

Γ. Θ. Αυτό ξεκίνησε με κάποιες συμπτώσεις. Ένας συνάδελφος μου έφερε το τελάρο, και μου λέει «μήπως το χρειαστείς», επειδή ήξερε ότι ζωγραφίζω. Είχε όμως επάνω μία πρόταση ότι “Η υπομονή θα κερδίσει…” ή κάτι τέτοιο και κάπου στην αρχή σκέφτηκα μήπως απευθύνεται προσωπικά σε εμένα και δεν μ’ άρεσε πολύ. Και έφερα πίσω το τελάρο και λέω «θα το αφήσω στο σχολείο, θα το βάλω μέσα στο γραφείο», γιατί θεωρούσα ότι η υπομονή αφορά όλους τους συναδέλφους. Αλλά την ώρα που το είχα στην τσάντα και πήγα να το βγάλω, μου λέει μία συναδέλφισσα «Τι, μας έφερες πίνακα για το σχολείο;»

Σ.Χ. Α, ήταν τυχαίο δηλαδή.

Γ. Θ. Και ήρθε αυτή η ιδέα, και πήρα το τελάρο πίσω. Και είπα «θα κάνω κάτι για το σχολείο». Βέβαια, ψάχνεις διάφορα στο διαδίκτυο και παίρνεις διάφορες ιδέες, και αυτό το θεώρησα πολύ έξυπνο και κατάλληλο, γιατί και αισθητικά είναι ωραίο και καλό είναι ως σύμβολο της σοφίας, που είναι στοιχείο του σχολείου. Έτσι γεννήθηκε αυτό το έργο, το οποίο το χάρισα ολόψυχα στον Σύλλογο.

 

Σ.Χ. Πώς αισθάνεστε που θα προβληθεί, θα γίνει έμβλημα, σήμα του σχολείου;

Γ. Θ. Πολύ ωραία. Άλλοι πεθαίνουν και μετά… Έστω και έτσι εδώ στον στενό μας χώρο, που είναι ακόμη καλύτερα. Δεν μου αρέσει να διαλαλώ πολλά πράγματα.  Είναι πολύ ωραία. Έκανα μια κουκουβάγια και οι συνάδελφοι την έκαναν και πέταξε. Είναι ό,τι καλύτερο για έναν δημιουργό, τα έργα του πρέπει να φεύγουνε, να πηγαίνουν στον κόσμο, αυτό είναι και το ζητούμενο.

 

Δ. Κ. Η καραντίνα πώς επηρέασε το έργο σας; Αύξησε τη δημιουργία;

Γ. Θ. Όχι, το αντίθετο. Εγώ επειδή έχω κάποιο πρόβλημα, πρέπει να προσέχω πολύ. Ταλαιπωρήθηκα πάρα πολύ και συνεχίζω να ταλαιπωρούμαι, τηρώ απαρέγκλιτα τα μέτρα. Μου έχει φύγει λίγο η διάθεση να ζωγραφίζω. Εξάλλου, δεν μπορώ να έχω πρόσβαση εύκολη στα μαγαζιά, να πάρω τα χρώματα μου, τα λάδια μου, τα τελάρα μου. Ξέρετε είναι μια στενάχωρη κατάσταση για όλους. Προσπαθώ έτσι να κρατηθώ, να σταθώ στα πόδια μου, μέχρι να τελειώσει πια αυτό το πράγμα, και ευελπιστώ να συνεχίσω. Πάντως έχει κόστος. Εγώ κλείνομαι στο υπόγειο, κλείνω παντζούρια, παράθυρα, δεν θέλω επαφή με τον κόσμο -το δοκίμασα αλλιώς και  δεν το μπόρεσα. Και εκεί εισπνέεις διαλυτικά… Σε μια εκδήλωση στο Πανεπιστήμιο μία καθηγήτρια πανεπιστημιακός μου λέει ότι οι ζωγράφοι ζουν λίγα χρόνια, επειδή εισπνέουν αυτά τα πράγματα. Λέω «Τι μου λέτε τώρα;»

Σ.Χ. Βλέπουμε ότι ο πίνακας είναι πολύχρωμος, έχει ένα όμορφο ανάγλυφο. Τι είδους χρώματα χρησιμοποιήσατε;

Γ. Θ. Είναι λάδι σε καμβά. Βέβαια, ο καμβάς αυτός με ταλαιπώρησε, επειδή δεν είχε την επίστρωση που πρέπει, και απορροφούσε το χρώμα. Χρειάστηκε πολύ προσπάθεια, δεν ήταν απλό. Έπαιρνα πολλή μπογιά, για να μείνει, και έτσι έγινε και πιο ωραίο που έγινε κάπως ανάγλυφο, μοντέρνο, σύγχρονο.

Δ. Κ. Πόσες μέρες εργαστήκατε πάνω σε αυτό το έργο;

Γ. Θ. Αυτό έφαγε καμιά εβδομάδα, και μετά το διόρθωνα.

Δ.Κ. Άξιζε τον κόπο.

Γ. Θ. Εδώ η επιτυχία του είναι τα χρώματα και τα μάτια τα πανέξυπνα, σαν να σε βλέπουν, διεισδύουν.

 

Δ.Κ. Γενικά, πώς συνδυάζετε το επάγγελμα του χημικού με του ζωγράφου;

Γ. Θ. Του χημικού το κάνω για να βιοποριστώ, αυτό το κάνω γιατί μου αρέσει.

Σ.Χ. Αν είχατε την ευκαιρία να το ασκήσετε επαγγελματικά, πριν γίνετε χημικός, θα το κάνατε;

Γ. Θ. Κοιτάξτε, παλαιότερα, κάποιες εποχές που είχε άνθηση η ζωγραφική, ένας μεσαίος πίνακας είχε αξία όσο μια γκαρσονιέρα.Τώρα δεν είναι έτσι τα πράγματα. Αξία έχουν οι μεγάλοι ζωγράφοι, οι οποίοι άφησαν κάποια έργα, και όχι μόνο, αλλά και τα βιώματά τους.

 Σ.Χ. Τα έργα λένε πολλά και για τις συνθήκες και για τα βιώματα…

Γ. Θ. Ήταν ισχυρές προσωπικότητες με μεγάλο πάθος και αφιέρωσαν τη ζωή τους για να μας δώσουν αισθητικά ωραία πράγματα. Όπως λέει ένα ποίημα του Βάρναλη, δεν καταφέρνουν όλοι να περάσουν στην αθανασία, κάποιοι θα μπούνε… κάποιοι όμως θα μείνουν απ΄ έξω. Ποιος δεν ξέρει τον Μιχαήλ Άγγελο; Υπάρχουν όμως ισοδύναμοι ζωγράφοι, ισάξιοι, που δεν τους ξέρει ο κόσμος, γιατί στη ζωή παρεμβαίνει και η τύχη, οπότε, ενώ είναι καλοί, δεν έχουν την αναγνώριση που τους αξίζει. Δεν είναι αθάνατοι. Όταν αναγνωρίζονται από το κοινό, εκεί βρίσκουν την αθανασία.

Δ.Κ., Σ.Χ. Ευχαριστούμε πάρα πολύ για τη συνέντευξη!

Γ. Θ. Παρακαλώ, παιδιά, καλή σταδιοδρομία!

 

Σάββας Χατζηιωακειμίδης

Δημήτρης Κομπόγιαννος

Περισσότερα

Επίσκεψη του Β1 στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης

Επίσκεψη του Β1 στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης

Την Τετάρτη 19 Ιανουαρίου οι μαθήτριες και οι μαθητές του Β1 επισκέφθηκαν το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, που εδρεύει στη Μονή Λαζαριστών στη Σταυρούπολη, για να γνωρίσουν τη Ρωσική Πρωτοπορία μέσα από ένα τμήμα της Συλλογής Γ. Κωστάκη και συγκεκριμένα την Έκθεση  «Ιβάν Κλιούν. Υπερβατικά τοπία. Ιπτάμενα γλυπτά. Φωτεινές σφαίρες». Με βιωματικές δράσεις προσέγγισαν τον Συμβολισμό, τον Κυβοφουτουρισμό και τον Σουπρεματισμό.

Στην πορεία τους μέχρι το Μουσείο, τα παιδιά ξενάγησαν και ξεναγήθηκαν σε μνημεία και οδόσημα της περιοχής απολαμβάνοντας τον τόπο τους μέσα από τη γνωριμία με αυτόν. Τα σχόλια των παιδιών δήλωσαν την επιτυχία της εξόρμησης, την οποία αποτύπωσε ο φωτογραφικός φακός του Γιάννη Γεωργούση.

Πληροφορίες για την Έκθεση στη Μονή Λαζαριστών  μπορείτε να δείτε στον σύνδεσμο Ιβάν Κλιούν. Υπερβατικά τοπία. Ιπτάμενα γλυπτά. Φωτεινές σφαίρες – MOMus

 

[Μικρογραφία:
Ιβάν Κλιούν, Κόκκινο Φως.
Σφαιρική κατασκευή, 1923.
Λάδι σε καμβά]
Περισσότερα

Υπόγεια στιχουργήματα του Β3

Υπόγεια στιχουργήματα του Β3

Στα πλαίσια του μαθήματος της Λογοτεχνίας οι μαθητές και οι μαθήτριες του Β3 κλήθηκαν να δημιουργήσουν το δικό τους στιχούργημα αντλώντας έμπνευση από τους στίχους που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης. Τι είναι όμως ένα στιχούργημα;

Είναι ένα καλλιτεχνικό δημιούργημα που συνδυάζει τον λόγο με την εικόνα. Με απλά λόγια οι λέξεις δεν χρησιμοποιούνται μόνον για να δημιουργήσουν ένα ποίημα, ένα τραγούδι αλλά και για να χαράξουν ένα σχέδιο. Στόχος είναι και η οπτική προσέλκυση των αναγνωστών.

Τα παιδιά, λοιπόν, κλήθηκαν σε μια τέτοια εργασία, για να ξεφύγουν από την ανία της καθημερινής ρουτίνας και να περάσουν χρόνο δημιουργικά. Η καθεμία και ο καθένας επέλεξε ένα τραγούδι με βάση τα προσωπικά της/του κριτήρια και έφτιαξε ένα στιχούργημα που βασιζόταν στη φαντασία της/του. Το τελικό προϊόν δεν ήταν απαραίτητο να έχει σχέση με το περιεχόμενο του στίχου, αν και τα περισσότερα τελικά είχαν άμεση σύνδεση.

Τα έργα είχαν επικολληθεί σε χρωματιστά χαρτόνια και είχαν αναρτηθεί στον υαλοπίνακα του χώρου της βιβλιοθήκης που βρίσκεται στο υπόγειο. Καθένας από εμάς παρουσίαζε το έργο του κι έκανε ένα μικρό σχόλιο για την επιλογή του, ενώ σε κάθε περίπτωση ακουγόταν το αντίστοιχο μουσικό κομμάτι. Ακολούθησε ο σχολιασμός και η κατάθεση των προτιμήσεων. Τελικός νικητής δεν προέκυψε. Ωστόσο, η συγκίνηση ήταν παρούσα και τα παιδιά έδειξαν να το απολαμβάνουν. Ποια λέτε να είναι η επόμενη δραστηριότητά τους;

Έλενα Τράκα (Β3)

Μπορείτε να δείτε τα στιχουργήματα εδώ: 

Υπόγεια στιχουργήματα (calameo.com)

 

 

Περισσότερα

Το δέντρο των ευχών της Γ΄

Το δέντρο των ευχών της Γ΄

Μετά από δύο χρόνια, ένα παλιό έθιμο του σχολείου μας επανήρθε τις παραμονές των Χριστουγέννων.

Τα παιδιά της Γ΄ Λυκείου στόλισαν το δέντρο της αυλής μας με τις ευχές τους για τις γιορτές και τον καινούριο χρόνο: ευχές σύντομες και άλλες εξαντλητικές, σοβαρές και άλλες αστείες, όλες όμως με κέφι και αισιοδοξία!

Μάλιστα, τις καρτούλες που πλημμύρισαν με  χρώματα και συναισθήματα το δέντρο της αυλής, φιλοτέχνησε η μαθήτριά μας της Γ΄ Λυκείου Αλίκη Θεοφυλακτίδου.

Ευχαριστούμε όλες και όλοι την Αλίκη

και ευχόμαστε σε όλους και σε όλες

να ονειρεύονται και να δημιουργούν!

 

Περισσότερα

Διεθνής Ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών: «Είμαι γυναίκα»

Διεθνής Ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών: «Είμαι γυναίκα»

Είμαι γυναίκα.

Είμαι γυναίκα και αυτό σημαίνει:  Άντε στην κουζίνα σου να πλύνεις κάνα πιάτο! Γυναίκα οδηγός τι περιμένεις; Οι όμορφες γυναίκες είναι χαζές! Μην στέκεσαι έτσι! Μην μιλάς τόσο δυνατά! Μην μιλάς τόσο πολύ! Ακολούθα την μόδα! Μην παραπονιέσαι! Μην τρως τόσο πολύ! Κάνε δίαιτα! Γιατί είσαι τόσο λεπτή; Απλά φάε! Στους άνδρες δεν αρέσει! Καλά πως θα σε παντρέψουμε έτσι; Μην είσαι τόσο ευαίσθητη! Μην είσαι τόσο δυναμική! Πώς ντύνεσαι έτσι κορίτσι πράγμα; Είσαι χοντρή μην βάζεις ρίγες! Είναι “εύκολη”! Σε ποιον έκατσε άραγε για να πάρει την δουλειά; Κρύψε τα σημάδια σου! Προσπαθείς υπερβολικά! Φόρα μέικ-απ! Όχι τόσο! Να είσαι cool! Να είσαι girly! Κάνε παιδί, μόνο τότε θα είσαι επιτυχημένη! Κάν΄του και ένα αδελφάκι καλέ, μόνο του θα μείνει; Καλά άλλες δουλειές δεν έχει αυτή παιδιά μόνο κάνει, τι τα θέλει τόσα; Πού πας να δουλέψεις, τα παιδιά ποιος θα τα προσέχει; Δεν είναι δουλειά για γυναίκες αυτή! Το ασθενές, το αδύναμο φύλο!

Είμαι γυναίκα.

Είμαι ένα κορίτσι που μεγαλώνει σε μια κοινωνία που ακούγονται συνεχώς αυτές οι ‘’ατάκες’’ και ακόμα περισσότερες. Σε μία κοινωνία που το 95% των ανθρώπων έχει έστω μία προκατάληψη απέναντι στις γυναίκες. Σε μία χώρα με συνταγματική ισότητα αλλά κοινωνικό διαχωρισμό.

Είμαι γυναίκα.

Και κοίτα να δεις έμαθα πολλά. Έμαθα από το δημοτικό πως πάντα τα αγόρια βοηθάνε να κουβαλήσουν τα θρανία κι ας τα έριχνα δύο κεφάλια μπόι. Έμαθα από τα 12 μου να κρύβω τις σερβιέτες μου και τους πόνους μου. Γιατί εξάλλου είναι ντροπή… Αργότερα έμαθα,  όταν βγω έξω το βράδυ, θα πρέπει να σκεφτώ τι θα φορέσω, από ποιο δρόμο θα πάω, τι θα κουβαλάω μαζί μου. Γιατί άμα συμβεί κάτι, θα φταίω πάντα εγώ που προκάλεσα… Επίσης θα μάθω πως την δουλειά πάντα θα την πάρει ο άνδρας με τα ίδια προσόντα,  γιατί εγώ κάποια στιγμή θα έχω περίοδο, κάποια στιγμή θα γεννήσω και τότε δεν θα αποδίδω όπως εκείνος.

Είμαι γυναίκα.

Είμαι ένα κορίτσι με θαυμασμό για τις γυναίκες που αγωνίστηκαν και αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους. Που μάχονται κατά των προκαταλήψεων ανεξαρτήτως φύλου, γιατί δεν είναι λίγες οι φορές που ακούσαμε και το: οι άνδρες δεν κλαίνε ή σαν κοριτσάκι κάνεις ή η επιθετικότητα είναι στη φύση του άνδρα!  Ένα κορίτσι με θαυμασμό για τους άνδρες που είναι σε αυτόν τον αγώνα σύμμαχοι. Και ναι, ο αγώνας συνεχίζεται. Όσο υπάρχουν γυναίκες που τους συμπεριφέρονται σαν αντικείμενα. Που υποφέρουν. Που εγκαταλείπουν τα όνειρά τους εξαιτίας της γνώμης των άλλων. Έχουμε την τύχη να ζούμε σε μια κοινωνία καλύτερη από τις γιαγιάδες μας. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν θα αγωνιστούμε να την κάνουμε ακόμη καλύτερη για τις κόρες μας. Πρέπει να μάθουμε και να ξεμάθουμε πράγματα με στόχο την ισότητα. Και ας ζήσουμε σε μία κοινωνία με ίσες ευκαιρίες. Σε μια κοινωνία που όλα τα φύλα θα έχουν ίσα δικαιώματα και ίσες υποχρεώσεις.

Είμαι γυναίκα.

Και δεν ανήκω σε κανέναν. Δεν ανήκω στον άνδρα μου, στο αφεντικό μου, στους άλλους. Ανήκω μόνο στον εαυτό μου. Και θα το φωνάζω όσο χρειαστεί.

Είμαι γυναίκα.

Και πολλές φορές ξεχνάω πως έχω μόνο μία φωνή. Πως όπως μιλάω για τους άλλους, θα μιλάω και για τον εαυτό μου. Όταν σχολιάζω άλλες γυναίκες, ακόμα και πάνω στο κουτσομπολιό χρησιμοποιώντας “αθώες” εκφράσεις όπως: «κοίτα τι φοράει αυτή», «είδες; χωρίς photoshop είναι γεμάτη κυτταρίτιδα», «σίγουρα έχει κάνει πλαστική», «πω πω! σαν ανορεξική είναι», «σαν π…. ντύθηκε»- τις ίδιες εκφράσεις θα χρησιμοποιήσω και για τον ίδιο μου τον εαυτό. Και όταν έρθει η ώρα να πάρω κιλά ή να αποκτήσω κυτταρίτιδα, γιατί κάποια στιγμή θα συμβεί αν θέλω να ζήσω την ζωή μου, θα δυσκολευτώ να αποδεχτώ τον ίδιο μου τον εαυτό. Και αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο τίμημα για έναν “αθώο” και εντελώς αχρείαστο σχολιασμό. Και πολλές φορές ξεχνάω πως η αγάπη γεννάει αγάπη και η κακία μόνο κακία.

Είμαι γυναίκα.

Και θέλω να στηρίζω τις άλλες γυναίκες. Γιατί μαζί είμαστε πιο δυνατές. Όχι μόνο όταν συμβεί κάτι, αλλά πάντα ακριβώς για να μην συμβεί κάτι. Γιατί πίσω από κάθε επιτυχημένη γυναίκα, κρύβεται μια ομάδα άλλων επιτυχημένων γυναικών που την στηρίζουν. Και η επιτυχία της μιας, δεν είναι αποτυχία καμιάς. Και αγαπώ τις άλλες γυναίκες. Γιατί η αγάπη κάνει θαύματα.

Είμαι γυναίκα.

Και μαζί με τις άλλες γυναίκες θα γίνω μια φωνή, μια αγκαλιά για όσες γυναίκες δεν είναι εδώ. Για όσες χάθηκαν γιατί ακριβώς είναι γυναίκες. Ο αριθμός αυτός πλέον είναι διψήφιος μόνο για φέτος, και ακόμη δεν τέλειωσε η χρονιά. Στις πόσες άραγε ξυπνάει μια κοινωνία;!

 

13 γράμματα

 

Στην πρώτη θορυβηθήκαμε

Στην τελευταία κοιμηθήκαμε

Την επόμενη περιμένουμε

Σαν πιόνια που πέφτουνε

Φυσιολογικό έγινε

πάλι κάτι έτυχε

λένε δεν φαινότανε

μα ήξεραν πως θα γινότανε

στη λίστα προστέθηκε άλλη μία

ποια σβήστηκε, άλλη ιστορία…

 

Είχαν όνομα και ζωή

για όλα έφταιγε η ορμή

μικρή, πού πήγαινε;

είδε όσες μείνανε

χειρότερα άμα μιλήσεις

ΦΤΑΙΣ! Θα σβήσεις

Γιατί τώρα; σε ρωτάνε

ήταν η ώρα; και γελάνε

 

Το μικρόβιο του  μυαλού τους

εξαπλώνουμε,

όποια φύγει, ΠΡΟΣΕΧΕ!

δεν ήταν ατύχημα ο λόφος

ούτε δυστύχημα ο φόνος

Όσο χρειαστεί

θα φωνάζω, να ακουστεί

13 γράμματα

όχι δολοφονία

Δεν είναι φάντασμα

ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ

 

Αλεξανδρίδου Ελένη

Καραγκιόζη Βένια

3ο ΓΕ.Λ. Ευόσμου, Β1, 2021-22

 

[Μικρογραφία:
Frida Kahlo
Unos Cuantos Piquetitos
Λάδι, Μέταλλο, 30 Χ40 εκ.
Dolores Olmedo Collection, Mexico City, Mexico

Η Frida Kahlo έφτιαξε τον πίνακα με τίτλο unos cuantos piquetitos (μερικές μικρές μαχαιριές) το 1935, εμπνευσμένη από πραγματικό γεγονός. Διάβασε στην εφημερίδα ένα άρθρο για κάποιον άντρα που, τύφλα στο μεθύσι, σκότωσε τη γυναίκα του με πολλαπλές μαχαιριές. Όταν ο δολοφόνος συνελήφθη, διαμαρτυρήθηκε, λέγοντας πως το μόνο που της έκανε ήταν «unos cuantos piquetitos» (κάνα-δυο κοψιματάκια – μια λέξη που θα χρησιμοποιούσε π.χ. για τσιμπήματα κοριού). Η Kahlo δημιούργησε τον ομότιτλο πίνακά της εμπνευσμένη από το σχετικό ειδησεογραφικό δημοσίευμα, όμως κάποιοι ιστορικοί τέχνης πιστεύουν πως το συνδύασε με τον προσωπικό της πόνο, αφού είχε μάθει για μιαν από τις πιο επώδυνες απιστίες του συζύγου της Diego Rivera: τη σχέση του με την αδερφή της Cristina]

 

Περισσότερα